Het is 13 juli 2025 en wij komen erg verdrietig uit het ziekenhuis; wij hadden een paar dagen ervoor al het woord hospice gehoord. Het hospice daar ga je toch heen als je hier niet meer zo lang bent?
Mijn vader beslist in al zijn kracht op die bewuste zondag, de 13e juli, dat hij naar een hospice wil. Dat wil hij vooral om mijn moeder te ontlasten, vertelt hij. Hij vertelt dat de verzorgenden in het ziekenhuis zo druk zijn met papa dat wil hij mama niet aandoen.
Daarom ga ik die middag even naar huis vanuit het ziekenhuis, ik zou gaan stofwissen en koken en bedenk mij: is er eigenlijk wel een hospice op zondag open? Moet ik gaan Googelen?
Met enige aarzeling besluit ik om maar eens een poging via het internet te wagen en ik begin een zoektocht naar het onbekende op dat moment. En wat blijkt na een aantal belletjes: het is zomervakantie, de hospices die ik heb gebeld liggen vol en de vrijwilligers zijn met vakantie. Wat nu? Goed nadenken, ik besluit om de cirkel van mijn zoekgebied te vergroten en ik zie daar Hospice Sam te Lemelerveld. Het lijkt bijna te mooi om waar te zijn; op de foto’s zie ik een prachtig landhuis met een prachtige tuin. Is dit een hospice?
Toch besluit ik te bellen en ik krijg meteen Janny aan de telefoon. Zij blijkt niet alleen op dat moment van grote waarde maar ook de dagen die volgen. Janny is rustig en vriendelijk en vraagt goed door. Zij geeft aan dat mijn vader wel een indicatie vanuit het ziekenhuis moet krijgen omdat zij alleen mensen mag aannemen met een levensverwachting korter dan 3 maanden. Die laatste woorden grijpen mij naar mijn keel en Janny voelt dat door de hoorn heen. En daar komt zij meteen met het verlossende woord: ik heb een plek voor jouw vader en ik heb ook een plek voor jouw moeder. Zij vertelt dat zij naast het hospice ook een vakantiehuis hebben voor familie van mensen die in het hospice verblijven en het vakantiehuis is ook vrij.
Zij voegde er wel aan toe: het vakantiehuis kost geld en op dat moment maakt geld mij niets meer uit. Niet omdat wij of ik er zoveel van hebben maar om samen nog tijd met elkaar te hebben, zo dichtbij elkaar zonder heen en weer te hoeven pendelen. Dat voelde echt als een last die van mijn schouders viel.
Die dag kom ik einde van de middag in het ziekenhuis en vertel ik mijn ouders dat het is gelukt; ik heb een hospice gevonden voor mijn vader. Mijn ouders beginnen te huilen en ik probeer overeind te blijven.
Maandagochtend 14 juli word ik al vroeg gebeld door het ziekenhuis en vertelt de verzorgende dat zij begreep dat wij een hospice hebben gevonden en dat zij mij graag wil doorverbinden naar een transfer verpleegkundige. Op dat moment wisten wij nog niets van een transfer verpleegkundige; zij regelt het transport van het ziekenhuis naar het hospice. De transfer verpleegkundige zoekt uiteindelijk contact met Janny en Janny zet samen met haar team alle zeilen bij opdat mijn vader maandagavond 14 juli kan aankomen in het hospice. De reis naar het hospice toe was zwaar voor mijn vader maar hij komt aan en wij volgen: mijn moeder, broer en ik.
De wagen volgeladen, ik weet immers niet hoe lang mama daar gaat verblijven en wat wij allemaal nodig hebben. Wij zijn allemaal moe, ontdaan, verdrietig en dan zien wij de tuin, het huis en de mensen. Het is een warme en zonnige dag en wij worden opgevangen. Waarschijnlijk waren wij druk, misschien zelfs hyper en zeiden wij dingen die er niet toe deden. 1 ding zagen wij wel: wat is het hier mooi en wat is het hier rustig en vredig. Dat hebben wij zo vaak tegen elkaar gezegd die dag en de dagen die volgden.
Na een woelige nacht werd ik wakker en ik had besloten om toch even naar mijn werk te gaan echter dat lukte totaal niet. Mijn gedachten waren bij mijn vader en mijn moeder en ik heb snel mijn spullen opgepakt en ben dinsdagochtend weer naar het hospice gereden. Toen ik aankwam, ving Janny mij op en zei letterlijk: ik dacht al dat jij hier snel weer zou zijn. Toen vertelde ik haar dat ik niet aan het werk ging en dat ik in deze laatste fase bij mijn vader en moeder wilde zijn; werken is nu niet belangrijk, bij elkaar zijn wel.
En bij elkaar zijn dat kon zo goed; mijn vader lag in een hospice kamer op de begane grond en keek vanuit zijn bed op de tuin. Daar liep Harry, zo noemde mijn vader de maairobot. Mijn vader hield altijd veel van tuinieren en hij kon genieten van de prachtige tuin waar hij op uitkeek. Hij haalde herinneringen met ons op en wij konden nog goed met hem praten. En toen gebeurde in de loop van de dinsdag iets schokkends; mijn vader werd benauwd. En dat zagen wij niet aankomen; ook hierin bleef Janny met haar team rustig en zij ging overleggen met de waarnemend huisarts en het technisch team. Wij dachten een technisch team, wat is dat? Dat bleken in de praktijk mensen van Carinova te zijn die meer handelingen mogen verrichten dan alleen verzorgen; bijvoorbeeld het toedienen van een morfine pomp. Daar schrokken wij van; moest mijn vader aan de morfine? Zouden wij dan het contact verliezen dat wij nog met hem hadden? Niets bleek minder waar; alles ging in goed overleg met mijn vader, de huisarts en het technisch team. De wensen van mijn vader waren ten allen tijde leidend voor alle betrokkenen.
Als ik dan terug kijk op die dagen na de opname in het hospice kan ik alleen maar concluderen dat de vrijwilligers ons steeds beter leerden kennen en ook aanvoelden. Zij waren er als wij een kop koffie of thee wilden drinken en even wilden praten en als wij even op ons zelf wilden zijn dan kon dat ook. Zo hebben wij uren doorgebracht in de keuken en vooral het avondeten dat door de vrijwilligers werd gemaakt was een moment om naar uit te kijken hoe raar dat ook klinkt. Wij waren de hele dag bij mijn vader of even buiten of bij ons vakantiehuis. Wij kregen dan ’s avonds een heerlijke maaltijd en wij aten dat met meerdere mensen in de woonkeuken; het ontzorgde ons van het niet hoeven koken en dan aten wij toch nog een gezonde maaltijd.
Tijdens het eten konden wij iets ontspannen en met het verstrijken van de tijd voelden wij ons steeds meer thuis. Zo gingen wij gewoon in ons huispak van het vakantiehuis naar de kamer waar mijn vader lag; niemand keek daar raar van op. En Janny had al vaak gezegd: doe alsof je thuis bent. Dat lijkt in het begin wat moeilijk, maar door de rust die wij voelden in en om het hospice konden wij steeds meer onszelf zijn.
Eigenlijk weet ik ook niet of je helemaal jezelf bent op zo’n moment; wij zaten immers in een situatie die wij nog niet eerder mee hadden gemaakt en wij moesten leren accepteren dat mijn vader zou overlijden en dat wij hem moesten loslaten. Heb zelfs wel eens aan Janny en aan mijn broer gevraagd: als papa nu weer gaat eten, wordt hij dan weer beter?
En ook met dat soort vragen kon Janny omgaan en zij keek nergens raar van op; eigenlijk keek niemand ergens raar van op. Zij lieten ons zijn en daardoor werden wij elke dag rustiger en konden wij samen met mijn vader zijn laatste dagen in dankbaarheid, rust en liefde doorbrengen.
Ook toen dat onvermijdelijke moment kwam, een week na de opname in het hospice, het was zondag- op maandagnacht 01.00 uur……ik werd gebeld en een vrijwilliger zei: ik denk dat jouw vader gestopt is met ademen en dat jullie deze kant op moeten komen. Midden in de nacht, nog maar net in bed want wij konden zondagavond slecht bij mijn vader vandaag komen, liepen wij met zware voeten naar de woonkeuken.
Een vrijwilliger, ik zie hem nog staan, loopt met mijn moeder en mij mee naar de kamer van mijn vader en daar ligt papa precies zoals wij hem hebben achtergelaten en hij ademt niet meer…
Uiteindelijk vertrekken wij maandagmiddag 21 juli rond 13.30 uur uit het Hospice; mijn vader wordt door de uitvaartverzorgers naar buiten gedragen en daar staat iedereen als een boog om ons heen. Een hele lange rij met vrijwilligers, allemaal om nog afscheid te nemen van ons. En terwijl ik dit schrijf, krijg ik nog steeds kippenvel, Janny droeg ook nog een prachtig gedicht voor namens het hele team.
En daar gaan wij; het warme en liefdevolle bad achterlatend, Hospice Sam in Lemelerveld, om onze weg te vervolgen naar papa zijn laatste rustplaats die een paar dagen later plaatsvindt.
Sjoerdtje, februari 2026